Tom Vogels in gesprek met Brendan de Clercq.
Je bent al langer actief op het gebied van fotografie, maar wanneer kwam het moment dat je dacht, ik ga een podcast beginnen?
“Ik fotografeer uiteraard zelf en vind het een fantastische hobby. Dat gaat een stuk verder dan enkel op dat knopje drukken en een mooie foto maken. Zo ga ik vaak met andere fotografen op pad, want dat bracht me altijd gezelligheid. Plus, ik vond het mooi om andermans verhalen aan te horen. Dat gaat dus verder dan enkel fotograferen, vind ik zelf. Vanuit dat punt ging ik dan ook bedenken of ik daar wat mee kon en kwam uit op een podcast. Al eerder heb ik daar ervaring in opgedaan, met Formule 1 als onderwerp. Ik had niet echt iets bijzonders met die sport, maar ik vond vooral het medium erg leuk. Uiteindelijk besloot ik om me te gaan richten op fotografie, want daar heb ik ook echt een binding mee. Leek me ook heerlijk, om lekker te kunnen kletsen over een echte passie. Uiteindelijk ben ik met twee microfoons en een recorder op pad gegaan. Zat ik ineens op de bank bij Jeroen Linnekamp, een gepassioneerd astrofotograaf. Zo is het eigenlijk begonnen.”
Inmiddels is de podcast op meerdere manieren te beluisteren en heb je er zelfs beeld aan toegevoegd.
“Klopt. Na de derde of vierde aflevering werd ik gebeld door Gerard de Graaff. Hij vond het erg leuk wat ik deed en bleef zelfs in de auto zitten om de podcast-aflevering af te luisteren, terwijl hij al thuis was. Gerard vroeg zich alleen af waarom het niet opgenomen werd, want hij kon niets op Youtube vinden. Nadat ik aangaf dat ik allang blij was dat ik de microfoons goed kon aansluiten en fatsoenlijk geluid op kon nemen, gaf hij aan dat hij wel kon helpen. Gerard bleek namelijk een eigen studio te hebben, met een podcast-set. Vanaf dat moment worden alle afleveringen ook op beeld opgenomen.”
Had je vooraf ook een bepaald doel met deze podcast?
“Persoonlijk wilde ik gewoon iets leuks creëren, dat zit in me. Ik ben altijd aan het kijken hoe ik dat voor elkaar krijg en zit ook vaak vol met nieuwe ideeën. Vaak stort ik me dan vol overgave in die nieuwe passie, maar in de praktijk blijkt dat ik het dan moeilijk vind om het voor langere tijd vol te houden. Na een paar keer denk ik, ik heb het nu wel gezien. Gelukkig lijkt dat niet aan de hand te zijn met het maken van deze podcast. Hoewel het uiteraard telkens een gesprek met een gepassioneerd fotograaf is, blijkt het toch telkens weer anders uit te pakken. Daardoor blijft het interessant voor me.”
Wat maakt het dan zo interessant voor je?
“Mensen en hun verhalen blijven me verbazen. Er zijn fotografen die het enorm spannend vinden om langs te komen, maar dan echt een prachtig verhaal te vertellen hebben. Het is mooi om te zien dat ze uiteindelijk wel die spanning achter zich kunnen laten en dat de passie uiteindelijk overwint. Bij Marleen Swaans zag ik dat duidelijk. Zij is redelijk introvert, praatte zachtjes tijdens het voorgesprek, maar uiteindelijk beginnen we over boksen en fotografie te praten en ze leeft helemaal op. Haar ogen begonnen te stralen en begon lekker te kletsen. Het mooiste vind ik nog de anekdotes die voorbij komen, wat er daadwerkelijk in ‘het veld’ gebeurt. Heerlijk om dat aan te horen.”
Je hebt een fulltime job, druk gezinsleven en dan nog eens wekelijks een podcast in de lucht slingeren. Heb je nog wel een beetje tijd om zelf op die sluiterknop te drukken?
“Helaas schiet dat er wel bij in, ja. Het is leuk om te zien dat de podcast zo goed ontvangen wordt, maar is wel tijdrovend. Hierdoor is het moeilijk om echt nog te gaan fotograferen. Dat is wel een opdracht aan mezelf, om er toch tijd voor vrij te maken.”