Van kinds af aan heeft ze een grote passie voor Afrika ontwikkeld en het is dan ook niet heel vreemd om te horen dat de 56-jarige Ingrid Vekemans al jaren een professioneel wildlife fotografe is. Ze schiet prachtige platen, maar door haar achtergrond als onderwijzeres is ze ook geknipt om goede begeleiding te geven tijdens haar workshops. Zodoende is ze ieder jaar dan ook flink wat weken in haar geliefde continent te vinden om mensen eenzelfde passie voor wildlife fotografie te geven.
Technische informatie over deze foto
Camera: Nikon D300
Lens: Nikkor AF-S VR 300 mm f/2.8
Brandpuntsafstand: 300 mm
Sluitertijd: 1/640
Diafragma: f/5.6
ISO: 400
Foto: Ingrid Vekemans
“Afrika heeft me altijd al gefascineerd en ik was dan ook erg blij dat ik in 1994 voor het eerst naar het continent kon gaan. Destijds was ik nog echt een reiziger met een camera, maar dat veranderde in 2007. Door het werk van mijn vriend kregen we de kans om drie maanden in Afrikaanse reservaten te verblijven en daar is eigenlijk de definitieve vonk overgeslagen. Vlak daarvoor had ik mijn eerste digitale camera gekocht en nadien ben ik me volledig gaan storten op fotografie. Twee jaar later startte ik mijn eigen onderneming en dat is ook het moment geweest dat ik deze foto maakte. In Tsavo-East, een Keniaans reservaat, had ik een ontmoeting met de matriarch van een kudde olifanten. Zij is de gids van de groep, bepaalt waar ze naar toe gaan en beschermt de groep bij potentieel gevaar. Wij stonden daar met een auto stil en dus kwam ze kijken. Stilaan kwam ze dichterbij, sloeg haar oren wijd, kop wat achterover en bleef ons in de gaten houden. Op dat moment maakte ik deze foto. Haar blik is zo krachtig, maar straalt ook rust uit. Gelijk wist ik dat het een voltreffer was, een beeld waar je gelijk heel gelukkig van wordt. De foto van deze matriarch is ook echt een katalysator gebleken voor mijn professionele carrière als fotografe, doordat ik onder meer een eerste prijs won bij de Nature’s Best Photography Awards in de categorie Afrikaanse wildlife. Het grappige was dat ik middernacht een mail kreeg van de organisatie, dat ik gewonnen had en uitgenodigd werd om de prijs in Washington in ontvangst te nemen. Ik zat daar alleen op de bank, mijn vriend sliep al en ik wilde hem niet storen. Uiteraard kon ik op dat tijdstip ook niemand meer gaan bellen. Het was ongelooflijk nieuws, maar kon het met niemand delen. ’s Ochtends vertelde ik het tegen mijn vriend en die gaf gelijk aan dat ik ‘m echt wel wakker mocht maken voor zulk nieuws. Het bleek overigens ontzettend goede promotie te zijn. Ik had net mijn eerste workshop ingepland en had al wel wat inschrijvingen, maar na alle aandacht zat deze gelijk vol. Dat was natuurlijk een heerlijke start van mijn professioneel leven als fotografe. Inmiddels zijn we flink wat jaren verder en ik heb werkelijk waar geen minuut spijt gehad van de beslissing om voor mezelf te beginnen.”
Wil je automatisch op de hoogte gehouden worden als er nieuwe artikelen op onze blog staan? Abonneer je dan op onze nieuwsbrief, zodat je nooit meer iets hoeft te missen.