Een veelzijdige beeldmaker, zo kunnen we de 32-jarige Danu Caris het beste omschrijven. Niet alleen houdt ze zich bezig met commerciële foto-opdrachten voor verschillende merken, maar is ze ook regelmatig aan het werk als regisseur. Alles draait om beeld bij Danu en ook in haar spaarzame vrije tijd is zij nog altijd bezig om haar creativiteit te uiten, zoals zelfportretten schieten met een zeer beladen thema.
Technische informatie over deze foto
Camera: Canon R5
Lens: Sigma 85mm f/1.4 ART
Brandpuntsafstand: 85 mm
Sluitertijd: 1/250
Diafragma: f/2.8
ISO: 100
Foto: Danu Caris
“Als kind jatte ik altijd de camera van mijn ouders, waardoor ik van hen voor mijn negende verjaardag een eigen exemplaar als cadeau kreeg. Fotograferen is dus eigenlijk altijd al een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest, maar ik heb meerdere manieren om me via beeld te uiten. Zo film en teken ik ook graag. Het was dan ook wel vrij duidelijk dat ik hier mijn brood mee wilde gaan verdienen en daar heb ik mijn studies ook op afgestemd. Ik heb me uiteindelijk kunnen profileren als professioneel fotograaf, maar daar blijft het zeker niet bij. Ik moet mezelf ook in privésfeer nog via beeld kunnen uiten, om echt in mijn creativiteit los te kunnen gaan. Als ik aan een commerciële opdracht werk, is dat toch vaak wat beperkter. Zo maak ik onder meer zelfportretten, iets dat gepaard gaat met een eetstoornis die ik heb. Daar worstel ik al sinds mijn elfde mee. Door mezelf te fotograferen, op de goede momenten, ben ik mezelf meer lief gaan hebben. De nadruk leggen op de mooie delen van mijn lichaam, waardoor ik meer zelfvertrouwen krijg. Daarnaast vind ik het ook interessant om nieuwe vormen en bewegingen van het menselijke lichaam te ontdekken. Op die manier zijn de zelfportretten niet enkel een proces om een trauma te verwerken. Het heeft namelijk heel lang geduurd voordat ik besefte waarom ik deze eetstoornis heb. Toen ik nog heel jong was, kreeg mijn moeder kanker en dat heeft natuurlijk heel veel impact op me gehad. Ik had daar destijds geen controle op, iets wat ik wel had met niet eten. Klinkt tegenstrijdig, maar ik kon bepalen of ik wel of niet at. Het voelt echt alsof er dan een monstertje in me leeft, die de regie overneemt. Gelukkig gaat het al een tijdje erg goed met me en op zulke momenten besef ik dan ook hoe vreemd het moet klinken dat een persoon gewoonweg niet meer wil eten. Ik weet zelf uiteraard ook dat ik me slechter en slapper ga voelen, en toch doe je het. Het is een continue tweestrijd in mijn hoofd, op zulke momenten. Nu ik ouder word, merk ik dat ik mezelf steeds beter leer kennen. In 2023 maakte ik nog een behoorlijk dieptepunt mee, maar daar kwam ik veel sterker uit. Door mezelf af en toe letterlijk bloot te geven, leer ik om mezelf lief te hebben. Dat is me zeer waardevol en daar put ik veel kracht uit. De serie die hier getoond wordt, heb ik ook op fine art-papier laten afdrukken. Het is echt bizar hoeveel meer waarde een beeld krijgt, als je de foto daadwerkelijk vast kunt houden. Dat deed me meer dan ik eigenlijk had verwacht. Uiteindelijk besloot ik ook om deze zelfportretten op een online platform te zetten. Een gewaagde stap, maar ik ben blij dat ik deze moeilijke horde heb genomen. Ik ben daardoor in contact gekomen met meerdere meisjes die eenzelfde probleem kennen. Zij complimenteren me dan om mijn zelfvertrouwen, dat ik het durf om zulke beelden te delen. Best raar natuurlijk, want ook bij mij ontbrak het uiteraard aan een goed zelfbeeld en het daarbij behorende vertrouwen. Gelukkig kan ik nu met ze in gesprek gaan en hoop in ieder geval dat ik deze jonge meiden kan helpen om op een liefdevollere manier naar zichzelf te kijken.”